Olympia's Corso 2011.

Het was weer heerlijk om er bij te zijn: het corso van 2011. Een nieuwe Ereprijswinnaar. Pech bij onze wagen. Vele duizenden toeschouwers. Vele tienduizenden dahliabloemen die de wagens maakten tot wat ze zijn geweest. Het was weer fantastisch.

Maar voor dat de mooie dag in augustus aanbrak was er al vanalles gepasseerd. Het eerste station was de eerste overlegavond over de nieuwe wagen. Na de geweldige indiaan in wolvenhuid moet er weer wagen komen die top drie kan rijden. De lijst met onderwerpen en titels is lang. De opmerkingen kritisch. Na een aantal avonden brainstormen kan het ontwerpteam dan de wagen van 2011 presenteren. Het is dan nog maar een paar dagen tot aan de perspresentatie. Dit jaar zal Olympia terug gaan naar de tijd dat mensen met de stoomtrein reizen. Grote stalen monsters met luxe rijtuigen. Een heerlijke sfeer voor het figuratieteam om mee aan de slag te gaan.

In de polder op de bouwlocatie zijn de eerste zware balken op hun plek gezet. De constructie van het overhangende dak geeft een bijzonder krachtenspel. De wagen krijgt in de weken daarna meer en meer vorm. Het onderstel heeft al snel een heuse locomotief op haar rug. Op doordeweekse avonden en op de zaterdag wordt er flink doorgelast.

Op het bloemenveld in kadoelen steken de eerste dahlia's hun kopjes boven de grond. Nog ver van de schitterende kleurpatronen die ze later samen zullen vormen groeien de bollen prima.

Augustus..

De zomer rolt langzaam aan binnen en Augustus breekt aan. De Maand van het Corso. Breedsprakig wordt geroepen bij de wagen; nog vier weken.. dan is het corso. Dus.. nog veel te doen.

De plakplek aan de barsbeek wordt plakgereed gemaakt. De tent is verlengt zodat we nu bij het plakken, prikken, lijmen en wat meer zij, gezellig een feestje kunnen vieren.

De onderwagens gaan al snel richting de Barsbeek, terwijl in de polder de lassers nog maar een keer hun laskap en handschoenen opzoeken. Soms in de stromende regen. Alles voor het corso. Een paar kilometer verderop (hemelsbreed gezien) wordt er al flink met tape en kranten gewapperd. De jeugd treedt aan en als de lassers verkleumd uit de polder arriveren in de tent zit al een flink deel van de wagen in de kranten.

Dan is het gondelvaart. Op de belt wordt de jaarlijkese botenparade gehouden. Een ontspannend avondje naar een beltiger feestje is nooit weg. Maar, de volgende dag is het krantenplakzaterdag. Al vroeg is het druk, om 9 uur zijn de eerst dertig mensen (oud en jong) druk in de weer. De koffie en thee apparaten maken overuren en fris of een pilsje smaakt prima tussen het krantenplakken door.

Jong en oud zit door elkaar. Het bijzondere van corso. Mensen die je een jaar soms niet spreekt, sta je samen mee te lijmen. Leuke gesprekken, een hilarische grap en veel gezelligheid.. dat is corso.

De eerste dahlia's

De eerste dahlia's arriveren in de tent. Het bloementeam komt langzaam aan op stoom. Na de vakwerkliggers die als kap van het station dienen, zijn de onderwagens aan de beurt. De loc en de wagons worden van onder, boven, links en rechts verpakt in een laagje bloemen.

De lunch en het dinner. Altijd weer een spektakel om met meer dan 150 mensen te eten. Hulde aan de catering. En dan gauw weer je eigen plek opzoeken en door met prikken.

Vrijdagochtend heel vroeg. De zon spiekt een heel klein beetje over de bomen van de wieden, als de term klinkt waar we op wachten. 'kroep er maar onder', oftwel het sein voor de bestuurders om de wagen te starten en naar buiten te rijden. Dus het plakken en prikken is klaar!

Heel veel toeschouwers zijn er nog niet als de wagen langzaam naar buiten glijdt. In het ochtendlicht glanzen de bloemen. Niet mooier dan deze kleur zal de wagen hebben. De opzetstukken worden met vereende krachten naar buiten gebracht. Nog even wachten op de kraan.

Net voor de koffie is de klus geklaard en kan ' AANKOMST CENTRAAL '  op weg naar het corso. Moe maar voldaan staan de corsobouwers te genieten van hun wagen.

Het corso.

Het loopt anders dan verwacht. De wagen rijd maar niet zoals anders. De bochten zijn lastig. En dat terwijl de moeielijke bocht 'onder in klooster' zo feilloos ging. Na 50 meter, net voor de hoofdtribune, begeeft de stuurstang het. Een klein moment van overleg, wat te doen. Gelukkig hebben we aan boord een miniwerkplaats met lasapparaat, slijptol enzo. De enige optie is ter plaatse maken. De achterwagen laat zijn binnenkant zien. En een aantal minuten later is de klus geklaard met dank aan de inzet van allen. Olympia kan gelukkig verder.

Na het middagcorso nog snel even naar huis. Een frisse douche, een beetje eten en dan op naar de prijsuitreiking. Even na achten is de burgemeester aangekomen bij de laatste drie van het corsogroepen. Olympia, FunFun en The Next. We worden dit keer derde. The Next heeft met hun wagen Maorie de Ereprijs te pakken. Zeer verdiend. Een mooie, kleurijke wagen waar alles op de plek was gevallen, met goede muziek, figuratie en kleuren. Van harte.

Het avondcorso was na een halve ronde op de hoek van de Molenstraat voorbij. De wagen was niet goed te sturen. Als aangeslagen wild stond het grote engelse station tussen de takken van de Molenstraat. Het was ruim 11 uur geweest als de wagen alsnog de Vossenkamp bereikt.

Zaterdag is de dag van opstelling, van het napraten, nagenieten al weer naar het volgende jaar uitzien. De figuranten gingen nog even helemaal los. Geweldig om dat ook nu weer te zien. De uren van oefeningen doen en studeren leveren een schitterend schouwspel op.

Helaas is door het niet volbrengen van het avondcorso er geen jurering van figuratie en verlichting. 

Toch blijft het gevoel hangen, het was een gezellig en leuk corsojaar. Ondanks de tegenslag.

Maandag...

Wat in maanden wordt opgebouwd, gaat in een dag weer naar beneden. De slijptollen doen het werk, de grijper van de kraan maakt het af. Tussen de middag is er nog een beetje patat overgebleven. Het is al donker als de klus geklaard is. Nog een afsluitend biertje..

het was een fijn corso.

IEDEREEN HARTELIJK DANK... En hopelijk tot gauw.